Γραφειοκρατία και πολυνομία σκοτώνουν επενδύσεις και οικονομία

Συνέντευξη του Κώστα Χρυσόγονου στον Τάσο Ευαγγελίου στο Liberal.gr 


- Η ομιλία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ προκαλεί ήδη αντιδράσεις. Υπάρχουν προειδοποιητικά μηνύματα από ESM και Κομισιόν σχετικά με την ανάγκη τήρησης των συμφωνηθέντων. Πως κρίνετε τις εξελίξεις; 
Υπάρχει πάντοτε ο φόβος ότι σε περίπτωση παραβίασης των συμφωνημένων δεν θα υλοποιηθεί η επιστροφή των κερδών από τα ελληνικά ομόλογα τα οποία έχουν καταγράψει οι κεντρικές Τράπεζες των κρατών μελών της Ευρωζώνης δεδομένου ότι αυτό προβλέπεται ρητά στη συμφωνία. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, δεν είναι τα τυχόν «αντίμετρα» των δανειστών.
Το χειρότερο είναι ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο και μάλιστα κατά απότομο τρόπο, η εικόνα στη δευτερογενή αγορά η οποία αποτελεί και το προοίμιο για την επιστροφή του ελληνικού κράτους σε καθεστώς κανονικότητας. Αυτό που προσπαθεί να αποκρύψει η κυβέρνηση είναι ότι η επιστροφή στην κανονικότητα, η πραγματική έξοδος από το καθεστώς των μνημονίων, προϋποθέτει την ανάκτηση της φερεγγυότητας του ελληνικού κράτους προκειμένου αυτό να δανείζεται από τις αγορές όπως όλα τα άλλα κράτη και να μη καταφεύγει ως ικέτης στο ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, στο ευρωπαϊκό ταμείο ή σε άλλους διακρατικούς δανειστές. Αυτό δεν έχει επιτευχθεί ούτε και φαίνεται στον ορίζοντα με τις αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων να κινούνται στα σημερινά επίπεδα.
Υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά μας και η τυχόν διατάραξη των σχέσεων με τους δανειστές και η παραβίαση των συμφωνηθέντων θα έχει πάρα πολύ αρνητική επίπτωση σε αυτό. Θα απομακρύνει την επιστροφή μας στις αγορές με αποτέλεσμα να απαιτείται διαρκής χρήση του «μαξιλαριού. Όταν όμως κάποια στιγμή τελειώσουν τα χρήματα τι θα γίνει; Θα αναγκαστούμε να καταφύγουμε πάλι σε διακρατικό δανεισμό, δηλαδή σε νέο μνημόνιο. Και αυτό δεν είναι και σίγουρο, διότι μπορεί να μας πουν «καλύτερα να τελειώνουμε».

- Μπορεί η κυβέρνηση να τραβά χρήματα από το «μαξιλάρι» χωρίς κανέναν έλεγχο; 
Και αυτό ακόμα βρίσκεται σε καθεστώς υποσημειώσεων. Θα μπορούσαν και σε αυτό να υπάρξουν αντίποινα αλλά θέλω να ελπίζω πως δεν θα φτάσουμε εκεί. Δεν θα φτάσουμε σε τέτοια σημεία ρήξης, αλλά το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Ακόμη και αν καταφέρουμε να το χρησιμοποιήσουμε χωρίς παρεμβάσεις αρκεί για 1,5 χρόνο. Σε αυτόν το χρόνο το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να έχει ανακτήσει τη φερεγγυότητά του σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να δανείζεται από τις αγορές με επιτόκιο κοντά σε αυτό της Ιταλίας. Για να γίνει αυτό πρέπει όχι μόνο να εξακολουθήσει να υπάρχει εικόνα δημοσιονομικής ισορροπίας αλλά κυρίως να υπάρξει ισχυρή αναπτυξιακή ώθηση στην ελληνική οικονομία.
Αυτό που λείπει και για αυτό βλέπουμε τις αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων να παραμένουν σε τόσο υψηλά επίπεδα. Επίπεδα απαγορευτικά για επάνοδο στις αγορές και το δανεισμό από αυτές. Εκεί θα έπρεπε να συγκεντρωθεί η προσοχή όλου του πολιτικού συστήματος και των κοινωνικών φορέων. Στο πως θα καταφέρουμε να ανατάξουμε τις παθογένειες που έχει το ελληνικό κράτος και να γίνει πιο φιλικό για την ανάπτυξη και την ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία. Καλώς ή κακώς είναι η μόνη που μπορεί να φέρει ανάπτυξη, διότι από τη στιγμή που βρισκόμαστε σε καθεστώς ασφυκτικών δημοσιονομικών περιορισμών είναι δεδομένο ότι ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, στην κλίμακα που απαιτείται για να πάρει μπροστά η οικονομία, δεν μπορεί να υπάρξει.
Άρα οι επενδύσεις θα πρέπει να γίνουν αναγκαστικά από ιδιώτες και μάλιστα, επειδή ελληνικά κεφάλαια δεν αφθονούν, θα πρέπει να προσελκύσουμε κεφάλαια από το εξωτερικό. Για να γίνει αυτό πρέπει να περιστείλουμε τη γραφειοκρατία και την πολυνομία, να έχουμε γρηγορότερους ρυθμούς δικαιοσύνης και φυσικά να μειωθούν και οι φορολογικοί συντελεστές. Και όλα αυτά πρέπει να δρομολογηθούν σε ένα διάστημα που δεν είναι μεγάλο. Αυτό θα έπρεπε να μας απασχολεί και όχι μια παραχολογία άνευ αντικρίσματος.

- Μιλήσατε για επενδύσεις. Όμως επενδύσεις δεν γίνονται, αντιθέτως ο ρυθμός τους υποχωρεί αισθητά. Πως μπορεί ο πρωθυπουργός να υποστηρίζει ότι η οικονομία πάει καλά όταν βάσει επίσημων στοιχείων ο βασικός παράγοντας ανάπτυξης εμφανίζει μεγάλη κάμψη; 
Εκείνο που πάει καλά είναι τα δημοσιονομικά μεγέθη λόγω της υπερφορολόγησης. Η οικονομία όμως καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης χαμηλότερους από τις προβλέψεις και για το 2017 και το πρώτο εξάμηνο του 2018 και στην ουσία στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στα έσοδα από τον τουρισμό. Τα υπόλοιπα στοιχεία καταγράφουν μια σχετική αύξηση των εξαγωγών, που όμως είναι πολύ εύθραυστη δεδομένου ότι οι πρώτοι προορισμοί των ελληνικών προϊόντων είναι η Τουρκία και η Ιταλία, δύο χώρες που η μεν πρώτη βρίσκεται σε δίνη τρομερής οικονομικής κρίσης η δεύτερη στο χείλος. Κατά συνέπεια ενδέχεται να υπάρξουν σύννεφα στο διεθνή ορίζοντα που μπορεί να μετατραπούν σε καταιγίδα που θα βρέξει και εμάς.
Αντί να επιδιδόμαστε σε πανηγυρισμούς άνευ αντικρίσματος θα έπρεπε να κοιτάξουμε να εκπονήσουμε έναν σοβαρό αναπτυξιακό σχεδιασμό μέσα από ένα διαφορετικό πολιτικό κλίμα. Μέσα από συζήτηση των κομμάτων του συνταγματικού τόξου και των παραγωγικών φορέων. Να υπάρξει συνεπής υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού. Δυστυχώς αναπτυξιακός σχεδιασμός δεν υπάρχει και δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Αυτά που έχει εκπονήσει η κυβέρνηση είναι εκθέσεις ιδεών χωρίς ουσία.

- Μπορεί η κυβέρνηση που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο να υλοποιήσει ένα σχέδιο ανάπτυξης; 
Σίγουρα οι μήνες που απομένουν δεν το επιτρέπουν αλλά το θέμα πρέπει να το δούμε όχι με ορίζοντα μιας κυβέρνησης και κομμάτων αλλά με γνώμονα τη χώρα και τους ανθρώπους. Θα έπρεπε λοιπόν οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου να κάτσουν και να συζητήσουν, όχι να συμφωνήσουν απαραίτητα σε όλα, αλλά να δουν σε ποια μπορούν να συμφωνήσουν ώστε να καταρτιστεί ένα σχέδιο που θα ανακτήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Επενδυτών που πρέπει να διαπιστώσουν πως τα δεδομένα που έχουν δεν θα ανατρέπονται συνεχώς. Να γίνουν βελτιώσεις σε σειρά θεμάτων που ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει παθογένειες σε σύγκριση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Έχουμε μια δημόσια διοίκηση που είναι υπερβολικά γραφειοκρατική και εξαρτημένη από την εκάστοτε εξουσία, δεν αξιολογείται καθόλου από τους χρήστες των υπηρεσιών που είναι οι πολίτες και θα έπρεπε να είναι οι βασικοί αξιολογητές. Έχουμε ένα πολυδαίδαλο και πολυπλόκαμο νομοθετικό πλαίσιο που θα έπρεπε να αρχίσουμε να το εκκαθαρίζουμε και μια δικαιοσύνη που κινείται με ρυθμό χελώνας στα όρια της αρνησιδικίας. Αν δεν τα διορθώσουμε αυτά δεν μπορούμε να δούμε άσπρη μέρα.

- Ξέρετε όταν πλησιάζουν εκλογές στον κρατικό μηχανισμό τα μολύβια κατεβαίνουν. Πως θα προχωρήσουν όλα όσα πρέπει να γίνουν; 
Είναι γεγονός ότι οι παρατεταμένες προεκλογικές περίοδοι λειτουργούν παραλυτικά για τον κρατικό μηχανισμό ακριβώς διότι η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εξαρτημένη από την εκάστοτε κυβέρνηση. Θα είναι ότι χειρότερο μια τέτοια εξέλιξη. Το αντίδοτο θα έπρεπε να είναι άλλη πολιτική ατμόσφαιρα. Πρέπει να ξέρουν όλοι πως κάποιες σταθερές θα παραμείνουν ανεξαρτήτως αλλαγών στις κυβερνήσεις. Και πρέπει ο κρατικός μηχανισμός να λειτουργεί διαρκώς και ορθά. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο όχι για κάποιους μήνες ούτε για εβδομάδες. Έχουμε ορίζοντα δύο ετών που πρέπει να ανακτήσουμε την φερεγγυότητα μας και την πρόσβαση στις αγορές. Διαφορετικά εάν το 2020 πάμε ξανά για να ζητάμε δανεισμό αμφιβάλλω αν θα μας το δώσουν και αν μας το δώσουν οι όροι θα είναι επαχθείς. Πρέπει όλοι να καταλάβουν πως είμαστε στην ίδια βάρκα.

- Ναι αλλά το κλίμα πολώνεται 
Ναι ακριβώς Αυτό είναι τραγικό για τη χώρα. Το κλίμα πολώνεται ολοένα και περισσότερο και αυτό σε μια στιγμή κατά την οποία όχι απλά δεν δικαιολογούνται πανηγυρισμοί άλλα θα έπρεπε να υπάρχει περισυλλογή, διόρθωση των παθογενειών που μας οδήγησαν στα μνημόνια.
Αιτία της κρίσης ήταν η απώλεια σταδιακά του παραγωγικού μοντέλου της χώρας που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1980 και συναρτάται όχι μόνο με δικές μας παραλείψεις αλλά και με την εξελισσόμενη παγκοσμιοποίηση μέσα στην οποία ασυναίσθητα χάνουμε τη διεθνή μας ανταγωνιστικότητα πρέπει να βρούμε τρόπους να παράγουμε προϊόντα σε μεγαλύτερη κλίμακα από ότι το κάνουμε σήμερα αν θέλουμε να είμαστε βιώσιμοι ως κοινωνία, διαφορετικά κινδυνεύουμε με εξαφάνιση μέσα από συνθήκες που δημιουργούν η υπογεννητικότητα, η φυγή των νέων στο εξωτερικό, η ανεργία και γενικότερα η φτωχοποίηση σε συνδυασμό με τη χαμηλή παραγωγικότητα.

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης σηματοδοτεί την άτυπη έναρξη μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου

ΔΕΘ: Πανηγυρισμοί για ανύπαρκτα επιτεύγματα και υποσχέσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα


Η φετινή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης σηματοδοτεί την άτυπη έναρξη μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου ενόψει των τεσσάρων διαφορετικών εκλογών του επόμενου δεκαμήνου, δηλαδή βουλευτικών, ευρωβουλευτικών, περιφερειακών και δημοτικών εκλογών. Στο επόμενο διάστημα θα ακούσουμε αρκετούς πανηγυρισμούς για ανύπαρκτα επιτεύγματα και ακόμη περισσότερες υποσχέσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα για το μέλλον.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, παρά το τυπικό τέλος των μνημονίων, παρά την καταγραφή υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό και παρά τον κάποιο μετριασμό της ούτως ή άλλως πολύ υψηλής ανεργίας. Η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει ανακτήσει τη φερεγγυότητά του απέναντι στις κεφαλαιαγορές και δεν πρόκειται να την ανακτήσει αν η εθνική οικονομία δεν καταγράψει ρυθμούς ανάπτυξης πολύ ισχυρότερους από τους σημερινούς και μάλιστα σταθερά επί σειρά ετών. Η αλήθεια είναι ακόμα ότι ένα τέτοιο αναπτυξιακό θαύμα δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με βαθιές εκσυγχρονιστικές τομές στο ελληνικό κράτος και με την αποδόμηση του πελατειακού συστήματος, που κρατάει δέσμια την ελληνική οικονομία και κοινωνία. 

Χρειαζόμαστε απλοποίηση της πολυδαίδαλης νομοθεσίας μας. Χρειαζόμαστε δραστική μείωση του γραφειοκρατικού βάρους και βελτίωση της αποτελεσματικότητας και των διαδικασιών αξιολόγησης της δημόσιας διοίκησης. Χρειαζόμαστε θεαματική επιτάχυνση των ρυθμών εκδίκασης των υποθέσεων στα δικαστήρια. Χρειαζόμαστε μείωση των φορολογικών και ασφαλιστικών βαρών. Χρειαζόμαστε πολιτικές για την αποκέντρωση του υδροκέφαλου κρατικού μηχανισμού και για την αναζωογόνηση της περιφέρειας που μαραζώνει, μέσω της μεταφοράς κρατικών υπηρεσιών και οργανισμών μακριά από το Λεκανοπέδιο Αττικής. Χρειαζόμαστε πολιτικές για να ανακόψουμε τη διαρκή υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, να σταματήσουμε τη σπατάλη των υδάτινων πόρων και την ερημοποίηση της αγροτικής γης και να μετριάσουμε τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Χρειαζόμαστε πολιτικές για την αντιμετώπιση της τρομακτικής υπογεννητικότητας και για τη δίκαιη μεταχείριση των οικογενειών με παιδιά.

Όλες όμως οι αλλαγές αυτές που χρειάζεται η χώρα, ή τουλάχιστον οι περισσότερες από αυτές προϋποθέτουν συγκρούσεις με κατεστημένα συντεχνιακά και άλλα συμφέροντα και τούτο συνεπάγεται άμεσο και υψηλό πολιτικό κόστος, ενώ αντίθετα το όφελος για τον τόπο θα γίνει αισθητό πολύ αργότερα. Πραγματικά προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις δεν είναι όσες αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιες και γίνονται άγγελοι χαρμόσυνων αλλά ψευδών ειδήσεων. Πραγματικά προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις είναι μόνο εκείνες οι οποίες θα βρουν το θάρρος να πουν την αλήθεια στην κοινωνία και να προτείνουν λύσεις απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της πτωχοποίησης της πληθυσμιακής αποψίλωσης και της οικολογικής υποβάθμισης.

Ο ελληνισμός σήμερα αργοπεθαίνει. Πρέπει να βρούμε τρόπο να αλλάξουμε πορεία πριν να είναι αργά.

Ερώτηση του ευρωβουλευτή Κώστα Χρυσόγονου στην Ύπατη Εκπρόσωπο της Ένωσης Φεντερίκα Μογκερίνι για την επιθετικότητα Τούρκων αλιέων

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 06/09/2018

Ο ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος κατέθεσε γραπτή ερώτηση στην Ύπατη εκπρόσωπο της Ένωσης Φεντερίκα Μογκερίνι για την επιθετική τακτική που ακολουθούν Τούρκοι αλιείς κατά Ελλήνων, σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Οι συνεχείς παρενοχλήσεις και απειλές, που έφτασαν μέχρι και στη ρίψη πραγματικών πυρών οδήγησαν Έλληνες αλιείς στην αποστολή εξωδίκου στην Ελληνική κυβέρνηση ζητώντας μέτρα για την προστασία τους. 

Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής επισημαίνει στην ερώτησή του ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούριο και φαίνεται πως επαναλαμβάνεται κάθε φορά που παρουσιάζονται εσωτερικές αναταράξεις στην Τουρκία γι’ αυτό καλούμαστε να αντιδράσουμε προστατεύοντας τους Ευρωπαίους πολίτες, σταματώντας την πολιτική κατευνασμού απέναντι στο τουρκικό καθεστώς.

Ο Κώστας Χρυσόγονος ρωτά την κυρία Μογκερίνι πως προτίθεται να αντιδράσει και τι είδους μέτρα προστασίας των Ευρωπαϊκών συνόρων σχεδιάζει να προωθήσει, διασφαλίζοντας παράλληλα και τομείς όπως η αλιεία που προσφέρουν σημαντικά στην ευρωπαϊκή οικονομία;

Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Το τελευταίο διάστημα έχει επανέλθει στην επικαιρότητα η επιθετική τακτική που ακολουθούν Τούρκοι αλιείς κατά Ελλήνων, σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι συνεχείς παρενοχλήσεις και απειλές, που έφτασαν μέχρι και στη ρίψη πραγματικών πυρών [1], οδήγησαν Έλληνες αλιείς στην αποστολή εξωδίκου στην ελληνική κυβέρνηση ζητώντας μέτρα για την προστασία τους [2]. Καθώς το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούριο και φαίνεται πως επαναλαμβάνεται κάθε φορά που παρουσιάζονται εσωτερικές αναταράξεις στην Τουρκία, καλούμαστε να αντιδράσουμε προστατεύοντας Ευρωπαίους πολίτες, σταματώντας την πολιτική κατευνασμού απέναντι στο τουρκικό καθεστώς.

Ερωτάται η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ένωσης :

α) Είναι ενήμερη για τα κρούσματα βίας και απειλών που σημειώθηκαν στην περιοχή του Αιγαίου; Πως προτίθεται να αντιδράσει;

β) Τι είδους μέτρα προστασίας των ευρωπαϊκών συνόρων (συνεπώς και των δικαιωμάτων και της ακεραιότητας πολιτών που δραστηριοποιούνται κοντά σε αυτά) σχεδιάζει να προωθήσει, διασφαλίζοντας παράλληλα και τομείς όπως η αλιεία που προσφέρουν σημαντικά στην ευρωπαϊκή οικονομία;

________________________________________

[1] https://www.cnn.gr/news/ellada/story/142483/leros-toyrkoi-pyrovolisan-ellines-psarades

[2] https://www.liberal.gr/arthro/218644/epikairotita/2018/exodiko-ellinon-psaradon-kata-tis-kubernisis-isondechomaste-akiruchto-polemo-apo-tous-tourkoussin.html

Απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την αντιμετώπιση της ανεργίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 06/09/2018

Με γενικολογίες και αοριστολογίες απαντά η αρμόδια Επίτροπος για την απασχόληση σε ερώτηση του ευρωβουλευτή Κώστα Χρυσόγονου, για τα αυξημένα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα και γενικά τη Νότια Ευρώπη και την αντιμετώπιση της ανεργίας, ιδίως των νέων, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat τα ποσοστά ανεργίας στη Γαλλία (9,2%), την Ιταλία (11,2%), την Ισπανία (15,9%) και ιδίως στην Ελλάδα (20,8%) κυμαίνονται σε μη ικανοποιητικά επίπεδα, ενώ η ανεργία των νέων (κάτω των 25 ετών), προσεγγίζει Ελλάδα το 45.4%, στην Ισπανία το 34.4% και την Ιταλία το 33.1%, η αρμόδια Επίτροπος φαίνεται ότι παραβλέπει την πραγματικότητα στον ευρωπαϊκό Νότο, αν και αναγνωρίζει τις μεγάλες διαφορές στα επίπεδα ανεργίας που υφίστανται σε εθνικό επίπεδο. Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνει ότι η σημερινή οικονομική ανάπτυξη έχει δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας από οποιαδήποτε προηγούμενη ανάκαμψη. Τονίζει μάλιστα ότι η ανεργία στην ΕΕ έχει πλέον επανέλθει στα προ της κρίσης επίπεδα, καθώς έχουν δημιουργηθεί 10,5 εκατ. θέσεις εργασίας σε σύγκριση με το τρίτο τρίμηνο του 2014.

Σε ό,τι αφορά την ανεργία των νέων η Επίτροπος θεωρεί ότι με τα προγράμματα «Εγγυήσεις για τη νεολαία» τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να προσφέρουν ποιοτικές ευκαιρίες στους νέους που υποστηρίζονται από την πρωτοβουλία για την απασχόληση των νέων και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο. Σημειώνει μάλιστα ότι από το 2014, επωφελήθηκαν από τις «Εγγυήσεις για τη νεολαία» 3,5 εκατομμύρια νέοι κατά μέσο όρο ετησίως. 

Ωστόσο η πραγματικότητα στον τομέα της απασχόλησης, ιδίως των νέων, στην Ελλάδα και γενικά στον ευρωπαϊκό Νότο δε φαίνεται να είναι τόσο ρόδινη όσο παρουσιάζεται από την Επιτροπή. Η Ελλάδα κατέχει τη θλιβερή πρωτιά στην ανεργία, ενώ μεγάλο ποσοστό νέων εργαζομένων φαίνεται ότι εγκλωβίζονται σε θέσεις εργασίας μειωμένου ωραρίου, γεγονός που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφεύγει να σχολιάσει. Η αντιμετώπιση της ανεργίας απαιτεί πραγματικές και συνολικές λύσεις, με σχέδιο και όραμα και όχι επιλεκτική παράθεση στοιχείων για αναιμικό εντυπωσιασμό.

Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης του ευρωβουλευτή Κώστα Χρυσόγονου και η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-003259/2018

προς την Επιτροπή

Άρθρο 130 του Κανονισμού

Kostas Chrysogonos (GUE/NGL)

Θέμα: Μεγάλες αποκλίσεις στους δείκτες ανεργίας ανάμεσα στα κράτη-μέλη

Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου της Eurostat, η ανεργία στην ευρωζώνη για τον μήνα Απρίλιο του 2018 ανέρχονταν κατά μέσο όρο στο 8,5% και στην Ευρώπη των 28 στο 7,1%, διαμορφώνοντας μια πολύ θετική εικόνα για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας [1]. Αρνητική όμως εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως, παρά τα στοιχεία αυτά, τις τέσσερις τελευταίες θέσεις στον σχετικό πίνακα των κρατών-μελών, καταλαμβάνουν η Γαλλία (9,2%), η Ιταλία (11,2%), η Ισπανία (15,9%) και βεβαίως η Ελλάδα (20,8% τον Φεβρουάριο του 2018). Ιδιαίτερα η Ελλάδα έχει υποβληθεί σε σκληρές δοκιμασίες με την επιβολή πολιτικών σκληρής λιτότητας, χωρίς οι πολίτες να βλέπουν την οικονομία να ανακάμπτει. Επιπλέον, αλγεινή εντύπωση προκαλούν τα αντίστοιχα στατιστικά στοιχεία ανεργίας στους νέους, αφού κατά μέσο όρο στην ευρωζώνη η ανεργία νέων (κάτω των 25 ετών) ανέρχεται σε 17,2%, με την Ελλάδα να καταγράφει το σοκαριστικό 45.4%, την Ισπανία 34.4% και την Ιταλία 33.1%.

Ερωτάται η Επιτροπή:

1. Πώς σχολιάζει την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας υπό το πρίσμα των δεικτών ανεργίας;

2. Θεωρεί πως η εκτεταμένη απορρόφηση νέων σε θέσεις εργασίας μειωμένου ωραρίου αποτελεί μια λύση πραγματική, σταθερή και ευοίωνη για το μέλλον τους;

EL

E-003259/2018

Απάντηση της κας Thyssen

εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (24.8.2018)

1. Η σημερινή οικονομική ανάπτυξη έχει δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας από οποιαδήποτε προηγούμενη ανάκαμψη. Η ανεργία στην ΕΕ έχει πλέον επανέλθει στα προ της κρίσης επίπεδα. Σε σύγκριση με το 2014 (τρίτο τρίμηνο του 2014), έχουν δημιουργηθεί 10,5 εκατ. θέσεις εργασίας. Μεγάλο μέρος αυτών των θέσεων εργασίας (77,7 %) είναι μόνιμες και η μεγάλη πλειονότητα (88,1 %) είναι πλήρους απασχόλησης. Τόσο το επίπεδο της απασχόλησης όσο και τα ποσοστά απασχόλησης βρίσκονται τώρα σε πρωτοφανές υψηλό επίπεδο. Η κατάσταση στην αγορά εργασίας έχει βελτιωθεί σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ και εκείνα που επλήγησαν σοβαρά από την κρίση έχουν σημειώσει σημαντικές πρόσφατες βελτιώσεις. Για παράδειγμα, το ποσοστό ανεργίας στην Ισπανία μειώθηκε κατά 10 εκατοστιαίες μονάδες σε σχέση με τη μέγιστη τιμή του 26,2 % το πρώτο τρίμηνο του 2013, έχοντας φτάσει σε 15,4% (το δεύτερο τρίμηνο του 2018). Ωστόσο, η κατάσταση εξακολουθεί να διαφέρει σε εθνικό επίπεδο και οι μεγάλες διαφορές εξακολουθούν να υφίστανται.

2. Ειδικότερα, η ανεργία των νέων αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης. Από το 2013, η κατάσταση των νέων στην αγορά εργασίας εξακολουθεί να βελτιώνεται και η ανεργία των νέων μειώθηκε από 23,7 % το 2013 σε 15,2 % τον Απρίλιο του 2018. Πρόκειται για μείωση ταχύτερη από το συνολικό ποσοστό ανεργίας και από ό,τι θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί δεδομένης της γενικής οικονομικής βελτίωσης. Παρά τη βελτίωση των προοπτικών στην αγορά εργασίας, οι μορφές απασχόλησης των νέων είναι πολύ συχνά μη τυπικές και άτυπες, όπως π.χ. προσωρινές θέσεις εργασίας, ακούσια μερική απασχόληση και χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, και οι συμβάσεις αυτές δεν εξελίσσονται πάντοτε σε κάτι πιο σταθερό. Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, η Επιτροπή ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να καταπολεμήσουν τον κατακερματισμό της αγοράς εργασίας και να εμποδίσουν τις επισφαλείς θέσεις εργασίας. Οι «Εγγυήσεις για τη νεολαία» ενθαρρύνουν τα κράτη μέλη να προσφέρουν ποιοτικές ευκαιρίες στους νέους που υποστηρίζονται από την πρωτοβουλία για την απασχόληση των νέων και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο. Από το 2014, επωφελήθηκαν από τις «Εγγυήσεις για τη νεολαία» 3,5 εκατομμύρια νέοι κατά μέσο όρο ετησίως.

________________________________________

[1] http://ec.europa.eu/eurostat/en/web/products-press-releases/-/3-31052018-AP

Εκτός πραγματικότητας οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί

Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στον «Τύπο Θεσσαλονίκης» 19/08


Η τυπική λήξη της μνημονιακής οκταετίας στις 20 Αυγούστου 2018 βρίσκει την Ελλάδα σε άσχημη οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Το ΑΕΠ έχει μειωθεί περίπου 25%, το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών ακόμα περισσότερο, η ανεργία εξακολουθεί να βρίσκεται στο 20% (παρά το ότι εκατοντάδες χιλιάδες δεν καταγράφονται ως άνεργοι επειδή έχουν ήδη φύγει στο εξωτερικό), περισσότεροι από τους μισούς φορολογούμενους έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη στην εφορία και βέβαια το ελληνικό κράτος δεν έχει ανακτήσει την αξιοπιστία του, αφού τα ομόλογά του εξακολουθούν να κατατάσσονται σε μη-πιστωτική βαθμίδα και να διακινούνται αρκετά κάτω της ονομαστικής τους τιμής στις κεφαλαιαγορές.
Πέρα και πίσω από όλα αυτά όμως παραμένει το βαθύτερο και χειρότερο πρόβλημα της χώρας, δηλαδή η απώλεια του παραγωγικού της μοντέλου ήδη από τη δεκαετία του 1980 περίπου, αφού η διαρκώς εξελισσόμενη και εντεινόμενη παγκοσμιοποίηση έχει πλήξει βαριά την ανταγωνιστικότητα της παραγωγής μας σε μια μεγάλη σειρά προϊόντων, υποβαθμίζοντας ή εξαφανίζοντας παραδοσιακά ισχυρούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας.
Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για την υποτιθέμενη έξοδο από τα μνημόνια και η επικείμενη προεκλογική φιέστα υποσχέσεων στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι άρα εκτός πραγματικότητας. Το ζητούμενο γενικότερα δεν είναι το πως θα αρχίσουμε να καταναλώνουμε περισσότερο, αλλά το πώς θα παράγουμε περισσότερα και καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες, σε τιμές διεθνώς ανταγωνιστικές.
Αν δεν το επιτύχουμε αυτό, τότε όχι μόνο δεν θα ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος είτε συλλογικά είτε ατομικά, αλλά αντίθετα θα είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε διαρκώς νέες μειώσεις των εισοδημάτων μας και συνεπώς της κατανάλωσής μας.
Αντί για πανηγύρια και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, η κυβέρνηση θα έπρεπε να σχεδιάσει και να ξεκινήσει να υλοποιεί την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.
Βασικές παράμετροι αυτής της ανασυγκρότησης πρέπει να είναι η απλοποίηση της νομοθεσίας μας, ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης σε μια κατεύθυνση μεγαλύτερου επαγγελματισμού, περισσότερης ανεξαρτησίας από την πολιτική εξουσία και εντατικότερης αξιολόγησής της από τους χρήστες των δημόσιων υπηρεσιών, δηλαδή τους πολίτες, καθώς και η επιτάχυνση στην απελπιστικά αργών ρυθμών απονομής της δικαιοσύνης από τα δικαστήρια.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δρομολογήσουμε ισχυρή και βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη στηριγμένη στην καινοτομία και τη διασύνδεση γνώσης και παραγωγής, αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, όπως είναι η γεωγραφική της θέση, οι φυσικές της ομορφιές, η πολιτιστική της κληρονομιά και πάνω από όλα η εφευρετικότητα και εργατικότητα των Ελληνίδων και των Ελλήνων.
Το γεγονός όμως πως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει γίνει τα τελευταία τριάμισυ χρόνια αποδεικνύει πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δυστυχώς δεν έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε και τη θέληση να αλλάξει σελίδα για τον τόπο.
Ο ορίζοντας της ηγεσίας των κομμάτων αυτών, τα οποία επαγγέλθηκαν ότι θα αποτελούσαν το νέο και το υγιές στοιχείο στην πολιτική ζωή της χώρας, δυστυχώς αποδείχτηκε πως είναι απλά ψηφοθηρικός και παλαιοκομματικός/πελατειακός. Χρειαζόμαστε μια άλλη πολιτική από μια άλλη κυβέρνηση.

Τα χαμένα χρόνια

Άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στο Liberal.gr


Η καταστροφική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική απέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο τις ελλείψεις του κρατικού μηχανισμού καθώς και την ανεπάρκεια της κυβέρνησης Τσίπρα. Ο κύριος υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος έχει επιλέξει ένα καταστροφικό μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας. 

Αντί κατά κυριολεξία να κυβερνά, δηλαδή να προβλέπει, να σχεδιάζει και τελικά να εφαρμόζει πολιτικές για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας, επωμιζόμενος βέβαια και το πολιτικό κόστος που αναπόφευκτα θα συνεπαγόταν κάτι τέτοιο, προτιμά να καταγγέλλει διαρκώς και για τα πάντα το «παλιό πολιτικό σύστημα» και τα «αδηφάγα συμφέροντα» γενικώς και αορίστως. Επί της ουσίας εξάλλου περιορίζεται να εφαρμόζει τις εντολές των δανειστών και να διανέμει ότι απομένει σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες υπό μορφή εφήμερων ψηφοθηρικών παροχών. 

Σε ότι αφορά τις δασικές πυρκαγιές το μοντέλο αυτό μεταφράζεται σε αδυναμία αποτελεσματικής αντιμετώπισης των πιο επικίνδυνων από εκείνες, επειδή τα εναέρια μέσα πυρόσβεσης είναι ως επί το πλείστον απαρχαιωμένα, ενώ χαρακτηριστικά ελλιπής είναι και ο εξοπλισμός του πυροσβεστικού σώματος σε επίγεια μέσα, όπως είχαν καταγγείλει οι συνδικαλιστές του λίγες μέρες πριν την καταστροφή στο Μάτι. Η παραπάνω αδυναμία συνδυάζεται με την άναρχη δόμηση και με την κλιματική αλλαγή που προκαλεί ακραία καιρικά φαινόμενα, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα, εξαιρετικά επικίνδυνο για τις ζωές και τις περιουσίες εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας.

Αν υπήρχε στοιχειώδης λογική θα έπρεπε να γινόταν κατεδαφίσεις μη τακτοποιημένων αυθαίρετων κτισμάτων με εντατικούς ρυθμούς και ακόμη ένα μέρος των χρημάτων τα οποία εισπράττει το κράτος από τις «τακτοποιήσεις» θα έπρεπε να διατίθεται για τη βελτίωση της ποιότητας των οικισμών, πχ με απαλλοτριώσεις για την διάνοιξη νέων οδικών αξόνων και άλλων ελεύθερων χώρων ώστε να υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες διαφυγής σε περίπτωση φυσικών καταστροφών. Θα έπρεπε εξάλλου τα 500 εκατ. ευρώ τα οποία εξαγγέλλει τώρα ο πρωθυπουργός ότι θα δαπανηθούν για την αναβάθμιση της πολιτικής προστασίας, να είχαν δοθεί από καιρό για την ενίσχυση των μέσων πυρόσβεσης.

Επί 3,5 χρόνια όμως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δεν έχει κάνει τίποτα από όλα αυτά για τον απλό λόγο πως τίποτα όλα αυτά δεν θα της έφερνε ψήφους. Ήταν 3,5 χαμένα χρόνια όχι μόνο στο ζήτημα της πολιτικής προστασίας αλλά και στα υπόλοιπα μείζονα προβλήματα της χώρας, μιας χώρας που διαρκώς χάνει έδαφος μέσα στον διαρκώς εντεινόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό. Χρειαζόμαστε μια άλλη πολιτική από μια άλλη κυβέρνηση.

Ψευδεπίγραφη η ανάληψη ευθύνης από τον Πρωθυπουργό

Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στο ThePresident.gr


Η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης έναντι της Βουλής και μέσω αυτής και έναντι του εντολέα της, δηλαδή του λαού αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Η αρχή αυτή εξαγγέλλεται πανηγυρικά στο άρθρο 85 του Συντάγματος και υλοποιείται κυρίως με τις διατάξεις του άρθρου 84 περί δυνατότητας της Βουλής να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης οποτεδήποτε εκφράσει την δυσπιστία της προς εκείνη. Στην πράξη βέβαια η αποτελεσματικότητα των διαδικασιών αυτών περιορίζεται όσο πιο ομοιογενής, ισχυρή και πειθαρχημένη είναι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει την εκάστοτε κυβέρνηση. 

Έστω πάντως και αν παραμένει ένα απλό θεωρητικό ενδεχόμενο, η έννοια της πολιτικής ευθύνης είναι κατ’ εξοχήν συνυφασμένη με την απαλλαγή της κυβέρνησης από τα καθήκοντά της, μέσω του καταλογισμού τέτοιας ευθύνης από την Βουλή με την υπερψήφιση πρότασης δυσπιστίας ή μέσω της οικειοθελούς ανάληψής της από τον εκάστοτε πρωθυπουργό δια της υποβολής παραιτήσεως. Με μια ευρύτερη έννοια μπορεί να γίνεται λόγος γενικότερα για τον κοινοβουλευτικό διάλογο ως διαδικασία πραγμάτωσης της κυβερνητικής ευθύνης, δεδομένου ότι μέσα από αυτόν εκφράζεται θεσμικά η κριτική της αντιπολίτευσης ή η τυχόν αυτοκριτική της κυβέρνησης για τα πεπραγμένα της. Τούτο μπορεί να έχει συνέπειες όχι τόσο για την υπόσταση της κυβέρνησης όσο για τη νομιμοποίησή της, ενόψει και των επόμενων κάθε φορά Βουλευτικών εκλογών.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι η ύπαρξη ενός σκεπτικού σχετικά με τις κυβερνητικές πράξεις ή παραλείψεις, όπως αυτό που εκτίθεται στο κείμενο μιας πρότασης δυσπιστίας ή αναπτύσσεται σε αγορεύσεις στο Κοινοβούλιο. Αν λείπει κάθε τέτοιο σκεπτικό και κάθε λόγος αυτοκριτικής και εάν η εξαγγελία περί ανάληψης πολιτικής ευθύνης για συγκεκριμένο γεγονός γίνεται από τον πρωθυπουργό όχι στα πλαίσια κάποιας μορφής διαλόγου αλλά ως μονόλογος στις τηλεοπτικές κάμερες, χωρίς να συνοδεύεται και από καμιά προοπτική παραίτησης, τότε η εξαγγελία αυτή είναι ψευδεπίγραφη. Κατ’ ουσίαν δεν πρόκειται για παραδοχή ευθύνης, αλλά για παροχή κάλυψης στους υφισταμένους του (υπουργούς, γραμματείς κλπ ), με την επιφύλαξη ότι ο ίδιος θα τους κρίνει και ενδεχομένως θα τους απομακρύνει όταν ευδοκήσει. 

Με άλλες λέξεις υποκρύπτεται εδώ μια εκδήλωση αλαζονείας από τον ηγεμόνα της κυβέρνησης και του κόμματος, ο οποίος αξιώνει να λειτουργεί ως μόνος κριτής ορατών τε πάντων και αοράτων. Και υπογραμμίζει εμφατικά την αξίωσή του αυτή απαγορεύοντας σε όλους τους υποτακτικούς του να εμφανίζονται σε τηλεοπτικούς σταθμούς που μεταδίδουν πληροφορίες (σωστές ή λάθος) για τις προθέσεις του να απομακρύνει στελέχη του κρατικού μηχανισμού.

Με όλα αυτά ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύει ότι είναι πολύ πιο παλιός από το παλιό και ότι, σε αντίθεση προς τις εξαγγελίες του, το πραγματικό του πολιτικό σχέδιο για τη χώρα είναι βαθιά αντιδραστικό. Ο νεότερος πρωθυπουργός του 20ου και 21ου αιώνα μοιάζει ολοένα και περισσότερο με πολιτική επανέκδοση του νεότερου πρωθυπουργού του 19ου αιώνα, του αρχιερέα της ρουσφετολογίας Επαμεινώνδα Δεληγεώργη. Πού ‘σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόταν άλλος.

Υπόλογη η Τουρκία για την κράτηση των «δύο»

Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα «Η Καθημερινή»


Η συνεχιζόμενη επί περίπου πέντε μήνες κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης χωρίς να τους έχει απαγγελθεί κατηγορία, σε συνδυασμό με τη σύνδεση του ζητήματος εκ μέρους της ανώτατης τουρκικής πολιτικής ηγεσίας με αυτό των 8 Τούρκων αξιωματικών, συνθέτει μια κατάσταση που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Προσφορότερη, η οδός της προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) λόγω παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), συμβαλλόμενα μέρη της οποίας είναι η Ελλάδα και η Τουρκία. 

Ειδικότερα, η αντιμετώπιση των κρατούμενων Ελλήνων στρατιωτικών συνιστά πρόδηλη παραβίαση του δικαιώματος σε «δίκαιη δίκη» που κατοχυρώνει το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Βασικό άλλωστε στοιχείο του δικαιώματος αυτού είναι η ενημέρωση του κατηγορουμένου για τη φύση και τους λόγους της εις βάρος του κατηγορίας. Η «δίκαιη δίκη» των δύο συμπατριωτών μας τίθεται εν αμφιβόλω και εξαιτίας της έλλειψης μιας πραγματικής και αποτελεσματικής προσφυγής, πέραν της ατελέσφορης, όπως αποδεικνύεται, διαδικασίας της αίτησης αποφυλάκισης. Η έλλειψη εναλλακτικής δυνατότητας στο πλαίσιο του τουρκικού συστήματος απονομής έννομης προστασίας συνιστά παράβαση και του άρθρου 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, το οποίο, προσθετικά του δικαιώματος στη «δίκαιη δίκη», καθιερώνει το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προσφυγής.

Σε κάθε περίπτωση, η διάρκεια της κράτησης υπό τις γνωστές συνθήκες της μη απαγγελίας κατηγορίας και της προσχηματικής απόρριψης των αιτήσεων αποφυλάκισης θεωρείται ότι ξεπερνά το κατώφλι του «ευλόγου χρόνου», γεγονός που συνεπάγεται παραβίαση και του άρθρου 5 της Σύμβασης. Η διάταξη αυτή κατοχυρώνει το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια, που επίσης πλήττονται βάναυσα.

Τέλος, η στάση της Τουρκίας στο θέμα αυτό και ειδικά οι δηλώσεις του προέδρου Ερντογάν, ο οποίος συνδέει το θεμελιώδες δικαίωμα των Ελλήνων στρατιωτικών στη «δίκαιη δίκη» με την επιστροφή των 8 Τούρκων αξιωματικών στην Τουρκία –την έκδοση των οποίων έχει απαγορεύσει η ελληνική Δικαιοσύνη–, στοιχειοθετεί παραβίαση και του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης περί απαγόρευσης της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. Μέσα από αυτήν την πρακτική, εκπεφρασμένη και στην ίδια τη ρητορική του Τούρκου προέδρου, φαίνεται να μεταχειρίζεται τους δύο κατηγορουμένους, δύο φορείς ανθρώπινων δικαιωμάτων, ως μέσο προς επίτευξη σκοπού. Πρόκειται, δηλαδή, για την επιτομή της έννοιας «εξευτελισμός» μέσω της πλήρους εργαλειοποίησης των δύο στρατιωτικών.

Ενόψει τούτων, επιβάλλεται η αξιοποίηση των μηχανισμών που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Κρίσιμη στην προκειμένη περίπτωση είναι η αξιοποίηση της «διακρατικής προσφυγής», που προβλέπεται στο άρθρο 33 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, διά της οποίας η Ελλάδα μπορεί να καταγγείλει ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων των Ανθρώπων την Τουρκία, ως έτερο συμβαλλόμενο κράτος μέρος, για παραβιάσεις των προαναφερθέντων θεμελιωδών δικαιωμάτων. Σε περίπτωση διαπίστωσης της παραβίασης από το ΕΔΔΑ, το υπαίτιο κράτος οφείλει να συμμορφωθεί προς την απόφαση (άρθρο 46 της ΕΣΔΑ), τερματίζοντας την παραβίαση και αποκαθιστώντας την προτέρα κατάσταση, δηλαδή απελευθερώνοντας τους δύο στρατιωτικούς. Η έως σήμερα αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης, με τη μη υποβολή προσφυγής, καθίσταται ολοένα και περισσότερο αδικαιολόγητη.