Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Χρειάζεται αποκέντρωση του κράτους


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» 14/07


Η κοινή γνώμη διακατέχεται από απαισιοδοξία σε ότι αφορά τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας μας, πράγμα ευεξήγητο ύστερα από μια οκταετία βαθιάς ύφεσης (2008-2015) και στασιμότητας έκτοτε (2016 και το μισό 2017). Στην πραγματικότητα όμως ο τόπος έχει ανεκμετάλλευτες δυνατότητες για παραγωγή διεθνώς ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι σήμερα. Αυτό καθίσταται αντιληπτό από μια απλή σύγκριση της Ελλάδας, με ετήσιο κατά κεφαλή ΑΕΠ σήμερα περίπου 16.000 ευρώ, με την Κύπρο, όπου ουσιαστικά ο ίδιος λαός παράγει ένα κατά κεφαλή ΑΕΠ περίπου 21.000 ευρώ (δηλ. 30% ανώτερο), προφανώς επειδή το κυπριακό κράτος είναι καλύτερα οργανωμένο.

Πρέπει να αξιοποιήσουμε το παραγωγικό μας δυναμικό ιδίως σε τομείς όπως οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας και πληροφόρησης, ο τουρισμός (με ιδιαίτερη έμφαση στην αξιοποίηση της ιστορικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς, μέσα από δραστική αναβάθμιση των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων), οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η παραγωγή τροφίμων, η ναυτιλία και οι κατασκευές με εξωστρεφή προσανατολισμό (δηλ. κυρίως θερινών κατοικιών που μπορούν να προσελκύσουν αγοραστές από το εξωτερικό). Για να αξιοποιηθούν όμως αυτές οι δυνατότητες πρέπει να καταπολεμήσουμε το «τέρας» της γραφειοκρατίας, μέσα από την απλοποίηση του πολυδαίδαλου νομοθετικού πλαισίου, την μεγαλύτερη επαγγελματοποίηση της δημόσιας διοίκησης με περισσότερη ανεξαρτησία απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση, την αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών και υπαλλήλων από τους χρήστες τους (δηλ. τους πολίτες) και την επιτάχυνση των απαράδεκτα αργών ρυθμών απονομής της δικαιοσύνης. Χρειαζόμαστε ακόμη ένα πιο απλό και πιο σταθερό φορολογικό σύστημα, με χαμηλότερη φορολογία και χαμηλότερες ασφαλιστικές εισφορές.

Πρέπει επίσης να μειωθούν οι υφιστάμενες τεράστιες περιφερειακές ανισότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κέντρο της Αθήνας, όπου εντοπίζεται ο υδροκεφαλισμός του κράτους, το κατά κεφαλή ετήσιο εισόδημα έφτανε το 2014, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., στα 31.604 ευρώ ετησίως, ενώ στις Σέρρες τη ίδια χρονιά (τελευταία για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά) μόλις στα 9.381. Η Δυτική Ελλάδα είναι μια από τις πιο παραμελημένες περιφέρειες, με κατά κεφαλή εισόδημα 12.241 ευρώ το 2014. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια συστηματικά οργανωμένη αποκέντρωση του κρατικού μηχανισμού, με σταδιακή μεταφορά μακριά από την πρωτεύουσα οργανισμών και υπηρεσιών ώστε να τονωθεί και με τον τρόπο αυτό η οικονομική δραστηριότητα στην περιφέρεια της χώρας. Έτσι π.χ. η Δυτική Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει τη μεταφορά της έδρας του ΕΦΚΑ στην ιστορική πόλη του Μεσολογγίου.

Για να συμβούν όλα αυτά απαιτούνται βαθιές αλλαγές στο πολιτικό μας σύστημα. Οι πολίτες πρέπει να συμμετέχουν περισσότερο στη λειτουργία των κομμάτων, επιδιώκοντας να έχουν λόγο στην άσκηση εξουσίας και όχι προσωπικές εξυπηρετήσεις. Μόνο έτσι μπορούμε να καταπολεμήσουμε το πελατειακό σύστημα και να ανακτήσουμε την κατά κυριολεξία πολιτική ως υπόθεση του «δήμου», δηλ. τη δημοκρατία, η έλλειψη της οποίας μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Στη δεκαετία του 2020 πρέπει να κυριαρχήσουν στο δημόσιο βίο κόμματα με δημοκρατική εσωτερική δομή και λειτουργία, αξιοποιώντας και τις δυνατότητες συμμετοχής που προσφέρει πια το διαδίκτυο, αν θέλουμε να αποκτήσει μέλλον η χώρα μας.

Γραπτή ερώτηση για τις αδιαφανείς οικονομικές συναλλαγές, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και τη φοροδιαφυγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 17/07/2017


Γραπτή ερώτηση κατέθεσαν στην Κομισιόν ο Κώστας Χρυσόγονος και ο Στέλιος Κούλογλου σχετικά με το καίριο ζήτημα των αδιαφανών οικονομικών συναλλαγών και τις οδυνηρές συνέπειες τους στο πλαίσιο της ΕΕ. Στηριζόμενοι σε στοιχεία πρόσφατων μελετών οι ευρωβουλευτές επισημαίνουν ότι σημαντικό ποσοστό του ευρωπαϊκού πλούτου βρίσκεται αδιαφανώς σε φορολογικούς παραδείσους, ενώ εκτιμάται ότι εντός της ΕΕ ξεπλένονται τεράστια ποσά βρώμικου χρήματος που υπερβαίνουν το 1,65 τρισ. ευρώ. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οικονομικά εύρωστες χώρες της ΕΕ, που κουνούν το δάχτυλο σε οικονομικά ασθενέστερες, όπως π.χ. στην Ελλάδα, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις ξεπλύματος βρώμικου χρήματος στην ΕΕ. Οι συνθήκες αυτές οδηγούν αναπόφευκτα σε εκτεταμένη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή στην ΕΕ. Οι μελέτες μάλιστα αποδεικνύουν ότι σε αυτά τα φαινόμενα συμβάλλουν σημαντικά οι τέσσερις μεγαλύτερες παγκοσμίως εταιρίες λογιστικού ελέγχου (KPMG, Deloitte, PWC, EY), οι οποίες φαίνεται ότι μάλλον ελέγχουν, δίχως όμως οι ίδιες να ελέγχονται επαρκώς για τις πράξεις ή παραλείψεις τους. Οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καλούν συνεπώς την Επιτροπή να απαντήσει, εάν και πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα παραπάνω ζητήματα.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατων ερευνών καταδεικνύονται σοβαρότατες ελλείψεις στη διαφάνεια των οικονομικών συναλλαγών στην ΕΕ. Εκτιμάται ότι περίπου το 10% του οικονομικού πλούτου της Ευρώπης (2.6 τρισ. δολάρια) βρίσκονται σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους, υπό αδιαφανείς συνθήκες. Αυτό προκαλεί ετησίως συνολική απώλεια εσόδων στα κράτη-μέλη της ΕΕ ύψους 78 δισ. δολαρίων [1]. Τα στοιχεία δείχνουν ότι στα κράτη-μέλη της ΕΕ ξεπλένονται κάθε χρόνο πάνω από 1,65 τρισ. ευρώ βρώμικου χρήματος με χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις [2]. Υπολογίζεται μάλιστα ότι τα συνολικά φορολογικά έσοδα που χάνονται εξαιτίας της φοροδιαφυγής στα κράτη-μέλη της ΕΕ προσεγγίζουν το 10% του ΑΕΠ της ΕΕ [3]. Ακόμη αποκαλύπτεται ότι, ιδίως οι μεγαλύτερες παγκοσμίως λογιστικές εταιρείες («The Big Four»), συμβάλλουν καίρια στην φοροαποφυγή, την κάλυψη της φοροδιαφυγής και γενικά στην οικονομική αδιαφάνεια, ενώ η εν λόγω δράση τους παραμένει στο απυρόβλητο [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
Σχεδιάζει να αντιμετωπίσει αποφασιστικά και αποτελεσματικά το παραπάνω πρόβλημα και με ποιους ακριβώς τρόπους;

________________________________________
[2] Ibid., σελ. 22 επ. (Figure 5, 5a).
[3] Ibid, σελ. 37 επ. (Figure 8).
[4] Πρβλ. ενδεικτ. R. Murphy/S. N. Strausholm, The Big Four - a study of opacity, GEU/NGL, July 2017; https://www.taxjustice.net/cms/upload/pdf/FSI2012_BanksBig4.pdf.

Εκτελεστική και δικαστική εξουσία: ένας εναγκαλισμός που πρέπει να «σπάσει»


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής» 16/07


Ο εναγκαλισμός μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας υφίσταται στη χώρας μας από τον 19ο αιώνα έως σήμερα, προσλαμβάνοντας διάφορες μορφές, είτε θεσμοθετημένες (π.χ. επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων από την Κυβέρνηση, σύμφωνα με το άρθρο 90 του Συντάγματος) είτε και άτυπες. Η αναίρεσή του κατά τρόπο διαρκή και πειστικό συνιστά μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις, προκειμένου το συστηματικό χάος που αποκαλείται «ελληνικό κράτος» να μετατραπεί σε έναν πολιτειακό οργανισμό ο οποίος θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα. Και βέβαια για την αναίρεση αυτή δεν αρκούν οι θεσμικές τομές (όπως π.χ. η αναθεώρηση του άρθρου 90), αλλά απαιτούνται και μεταβολές στον πολιτικό μας πολιτισμό.

Πρώτιστα πολιτισμικό θέμα αποτελεί ιδίως το να μάθουν τα εκάστοτε κυβερνητικά στελέχη να εκφράζονται με τη δέουσα αυτοσυγκράτηση όταν ασκούν κριτική σε δικαστικές αποφάσεις. Και δυστυχώς τα παραδείγματα έλλειψης αυτοσυγκράτησης και αμετροέπειας δεν προέχονται μόνο από αναπληρωτές υπουργούς της σημερινής κυβέρνησης, αλλά συναντώνται διαχρονικά, όπως όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το 2011 χαρακτήριζε ως «ιδεολογική» την πρώτη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τη συνταγματικότητα του πρόσφατου τότε νόμου περί ιθαγένειας και ψήφου των αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές, ή τη δεκαετία του 1980, όταν ο τότε πρωθυπουργός αντιδρούσε σε άλλη ανεπιθύμητη απόφαση, διακηρύσσοντας από προεκλογικό εξώστη ότι δεν υπάρχουν θεσμοί, παρά μόνο ο λαός. Άλλωστε η αμετροέπεια και η ανούσια φραστική οξύτητα συνιστούν γενικότερο πρόβλημα στον ελληνικό δημόσιο βίο, οφειλόμενο και στο γεγονός ότι πολλοί ψηφοφόροι φαίνεται να τις θεωρούν ως αρετές και να τις επιβραβεύουν στην κάλπη (αφθονούν και οι σχετικοί χαρακτηρισμοί, π.χ. «λεβεντιά», «μαγκιά», «παλληκαριά», κ.λπ.).

Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι η δικαιοσύνη είναι υπεράνω κριτικής ή ότι διαθέτει το αλάθητο του Πάπα. Ωστόσο όταν η κριτική προέρχεται όχι από τον νομικό κόσμο αλλά από τους φορείς άλλων κρατικών εξουσιών, οφείλει να εκφράζεται με τέτοιον τρόπο ώστε να μη μπορεί να ερμηνευθεί ως απόπειρα παραβίασης της δικαστικής ανεξαρτησίας. Και βέβαια άλλο πράγμα είναι η (θεμιτή) κριτική σε συγκεκριμένη απόφαση και άλλο η στοχοποίηση των δικαστικών λειτουργών που την εξέδωσαν (ή πολύ περισσότερο ολόκληρου του δικαστικού σώματος) και μάλιστα από ανθρώπους αδαείς περί τα νομικά και χωρίς να υφίσταται καμία απόδειξη, ή έστω ένδειξη, ότι η δικαιοδοτική συμπεριφορά του ενός ή του άλλου δικαστή ελαύνεται από αθέμιτα κίνητρα.

Ζήτημα πολιτικού πολιτισμού είναι ακόμη η αποφυγή τοποθέτησης δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, οι οποίοι παραιτούνται ή συνταξιοδοτούνται, σε άλλες θέσεις που υποδηλώνουν την ύπαρξη μιας σχέσης οικειότητας και εμπιστοσύνης με φορείς πολιτικής εξουσίας. Τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τοποθετήσεις σε θέση διοικητή της ΕΥΠ, υποψήφιου βουλευτή Επικρατείας σε εκλόγιμη σειρά και προϊσταμένου του νομικού γραφείου της κυβέρνησης, από κυβερνήσεις και κόμματα με πολύ διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας. Όλα αυτά υπονομεύουν την αξιοπιστία της δικαιοσύνης, αφού αφήνουν να εννοηθεί ότι η σχέση οικειότητας προϋπήρχε της αποχώρησης του δικαστή ή του εισαγγελέα από το σώμα και άρα ότι η ανεξαρτησία του ήταν φαλκιδευμένη.

Στο θεσμικό εξάλλου επίπεδο η αποκοπή του ομφάλιου λώρου μεταξύ κυβέρνησης και δικαιοσύνης μπορεί να συντελεσθεί μέσω της κατάργησης της δυνατότητας του υπουργικού συμβουλίου να επιλέγει κατά την ανέλεγκτη κρίση του την ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων. Μια εύλογη κατά την άποψή μου σχετική πρόταση περιλαμβάνεται στη δέσμη ιδεών για συνταγματική αναθεώρηση της ομάδας εργασίας στην οποία μετείχα μαζί με τους καθηγητές Βερναρδάκη, Δημητρόπουλο, Ζώρα, Κατρούγκαλο και Νικολόπουλο και ήδη αποτελεί αντικείμενο δημόσιας ηλεκτρονικής διαβούλευσης. Σύμφωνα με αυτήν, η προαγωγή σε θέση προέδρου ή αντιπροέδρου ανώτατου δικαστηρίου θα γίνεται με προεδρικό διάταγμα χωρίς προσυπογραφή από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κατόπιν επιλογής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενός από τους τρεις υποψηφίους που θα του έχει προηγουμένως προτείνει το ίδιο το δικαστήριο. Πρόκειται συνεπώς για έναν συνδυασμό εκλογής από τις τάξεις του δικαστηρίου και επιλογής από έναν υπερκομματικό πολιτειακό παράγοντα, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να τερματισθούν τα παθολογικά φαινόμενα κυβερνητικών «καταδύσεων» στην επετηρίδα και να θωρακισθεί πολύ πιο αποτελεσματικά η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Το κύριο όμως ερώτημα σε σχέση με τη δικαστική ανεξαρτησία δεν είναι το αν και πως μπορεί αυτή να θωρακισθεί, αλλά αν υπάρχει τέτοια βούληση από τις πολιτικές δυνάμεις του συνταγματικού τόξου. Αν υπάρχει η βούληση, τότε οι τρόποι υλοποίησης θα βρεθούν χωρίς μεγάλη δυσχέρεια. Αν αντίθετα οι συγκρουόμενοι κομματικοί «στρατοί» επιμένουν να αντιμετωπίζουν (και) τη δικαιοσύνη ως ένα από τα πεδία μάχης μεταξύ τους, και μάλιστα μιας μάχης αδυσώπητης και με τη χρήση παντός μέσου, τότε απλώς δεν υπάρχει έδαφος για σοβαρή συζήτηση.

Τελικά επομένως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η δικαιοσύνη, αλλά το πολιτικό μας σύστημα. Η χωρίς προηγούμενο (σε ειρηνική περίοδο) οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία οκτώ και πλέον έτη θα έπρεπε να μας είχε κάνει όλους σοφότερους και πιο ψύχραιμους. Έστω και τώρα πάντως δεν είναι αργά. Η κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία για τη χώρα σε όλα τα επίπεδα. Μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή, αν τη θέλουν οι πολίτες της.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τη σπατάλη τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 13/07/2017


Το ζήτημα της σπατάλης τροφίμων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έθεσε με γραπτή ερώτηση που υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος. Ο Έλληνας ευρωβουλευτής τόνισε ότι εκατομμύρια τόνοι τροφίμων στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, αντί να καταναλώνονται, καταλήγουν κάθε χρόνο στα σκουπίδια, την ίδια στιγμή που περίπου το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού βιώνει συνθήκες πείνας. Η εν λόγω σπατάλη συνεπάγεται οικονομικό κόστος, που μόνο σε ό,τι αφορά την ΕΕ, υπερβαίνει τα 140 δισ., ενώ και το περιβαλλοντικό κόστος είναι εξίσου μεγάλο. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Κώστας Χρυσόγονος καλεί την Επιτροπή να αναλάβει πρωτοβουλίες στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αποφεύγεται, όπου είναι δυνατό, η απόρριψη τροφίμων στα σκουπίδια και αυτά να αναδιανέμονται σε όσους τα έχουν ανάγκη.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με σύγχρονα στοιχεία, εκτιμάται ότι στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης περίπου 88 εκατ. τόνοι τροφίμων ετησίως καταλήγουν στα σκουπίδια. Παράλληλα, υπολογίζεται ότι το 20% των τροφίμων που παράγονται στην ΕΕ δεν καταναλώνονται ποτέ, ενώ το 30% των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως καταλήγει στα απορρίμματα [1]. Το κόστος της σπατάλης τροφίμων στην ΕΕ προσεγγίζει τα 143 δισ. ευρώ ετησίως τη στιγμή που πάνω από 800 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν σταθερή πρόσβαση σε τροφή [2]. Σημαντικές είναι και οι επιπτώσεις της σπατάλης τροφίμων στο περιβάλλον και το κλίμα [3]. Το παγκόσμιο μέγεθος της εν λόγω σπατάλης είναι τέτοιο, ώστε ο όγκος των πεταμένων τροφών απαιτεί καλλιεργήσιμη έκταση στο μέγεθος της Κίνας και ευθύνεται για την παραγωγή περίπου του 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Σε ποιες ενέργειες σκοπεύει να προβεί προκειμένου να εξαλείψει ή έστω να περιορίσει ουσιαστικά αυτό το φαινόμενο;
2) Σκοπεύει να αναλάβει πρωτοβουλίες ανάκτησης και αναδιανομής των πλεονασμάτων τροφίμων, έτσι ώστε ασφαλή και βρώσιμα τρόφιμα να μπορούν να φτάσουν σ' εκείνους που τα έχουν ανάγκη, αντί να καταλήγουν στα απορρίμματα;

________________________________________

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τις φυλακίσεις γυναικών και ανηλίκων και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 12/07/2017


Γραπτή ερώτηση για τις συνεχείς παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ιδίως για τις μαζικές φυλακίσεις γυναικών και ενίοτε παιδιών στην Τουρκία, συχνά χωρίς δίκαιη δίκη, κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος. Στην παρέμβασή του επισήμανε ότι παρά τις εν λόγω παραβιάσεις, αλλά και τις κατ’ εξακολούθηση στρατιωτικές και διπλωματικές προκλήσεις της Τουρκίας, ιδίως απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ενεργήσει ως τώρα αποφασιστικά, προκειμένου να διασφαλιστεί η έννομη τάξη και να προστατευτούν επαρκώς τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια χώρα που είναι υποψήφια προς ένταξη. Στο πλαίσιο αυτό, ο Κώστας Χρυσόγονος καλεί την Επιτροπή να δράσει με συγκεκριμένες ενέργειες προς αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, εκτιμάται ότι σήμερα στις φυλακές της Τουρκίας κρατούνται περίπου 17.000 γυναίκες και 585 μωρά [1]. Ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία στις 15.07.2016 επισημαίνεται, ότι εκτός από μέλη της τουρκικής αντιπολίτευσης και επικριτές του καθεστώτος Ερντογάν, χιλιάδες γυναίκες, σε ορισμένες περιπτώσεις έγκυες ή μαζί με τα ανήλικα τέκνα τους, φυλακίζονται στην Τουρκία χωρίς δίκαιη δίκη, απλώς επειδή θεωρούνται αντιφρονούντες της κυβερνητικής πολιτικής. Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι κατά κανόνα οι συνθήκες των φυλακών είναι απάνθρωπες, ενώ οι γυναίκες υποβάλλονται συστηματικά σε βασανιστήρια και εν γένει σε κακομεταχείριση σε κέντρα κράτησης και σε φυλακές [2]. Παρά τις κατ’ εξακολούθηση παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, αλλά και τις συνεχιζόμενες και κλιμακούμενες στρατιωτικές και διπλωματικές προκλήσεις της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Συρία και όχι μόνο, η ΕΕ δε φαίνεται να αντιδρά άμεσα και αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το καθεστώς της εν λόγω χώρας, ώστε να προστατευτούν επαρκώς τα ανθρώπινα δικαιώματα, η έννομη τάξη και η δημοκρατία σε μια χώρα υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ.

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Γνωρίζει τα παραπάνω στοιχεία;
2) Προτίθεται να ενεργήσει άμεσα και αποφασιστικά για την αντιμετώπιση της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ιδίως την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών στην Τουρκία και με ποιο τρόπο;

________________________________________
[2] Ibid.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τη διαφάνεια και τη δημοκρατία στο πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 11/07/2017


Γραπτή ερώτηση για τη διαφάνεια και τη δημοκρατία στο πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Κώστας Χρυσόγονος υπογράμμισε ότι η ΕΚΤ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και λήψη κρίσιμων αποφάσεων για το μέλλον της ΕΕ και των κρατών-μελών της. Παρά ταύτα, η ΕΚΤ χαρακτηρίζεται από έλλειμμα διαφάνειας και δημοκρατικής λειτουργίας, ενώ παράλληλα φαίνεται ότι αναμειγνύεται ακόμη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης κρατών-μελών, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη παρέμβαση του Μ. Ντράγκι στη δικαστική υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Έλληνας ευρωβουλευτής καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διευκρινίσει πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει το παραπάνω έλλειμμα, διασφαλίζοντας τη διαφάνεια, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στη λειτουργία της ΕΕ. 


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Πρόσφατα στοιχεία καταδεικνύουν σημαντικές ελλείψεις στη διαφάνεια και τη δημοκρατική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) [1]. Υπογραμμίζεται ότι η ΕΚΤ τα τελευταία έτη διαδραματίζει καίριο ρόλο στη διαμόρφωση και λήψη κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων για την ΕΕ, που αφορούν ακόμα και την παραμονή ή αποχώρηση ενός κράτους-μέλους στην Ευρωζώνη ή τον περιορισμό του ορίου επείγουσας παροχής ρευστότητας σε εθνικές τράπεζες (π.χ. στην περίπτωση της Ελλάδας), δίχως διασφάλιση της απαραίτητης διαφάνειας και δημοκρατικής λογοδοσίας [2]. Είναι ενδεικτικό ότι τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ δεν υποχρεούνται να καταθέτουν δημόσια δηλώσεις συμφερόντων και περιουσιακών στοιχείων [3]. Συγχρόνως, η πολιτική προστασίας των πληροφοριοδοτών «κακώς κειμένων» που θίγουν το δημόσιο συμφέρον στο πλαίσιο της ΕΚΤ είναι αποσπασματική και παρωχημένη, ενώ δεν υπάγεται ούτε στο Μητρώο Διαφάνειας της ΕΕ [4]. Επιπλέον, φαίνεται ότι αναμειγνύεται σε θέματα απονομής δικαιοσύνης, ζητώντας π.χ., διά του κ. Μ. Ντράγκι, ο υφιστάμενος και οι νυν πρόεδροι της ΕΛΣΤΑΤ να αποζημιωθούν έναντι όλων των εξόδων από νομικές κινήσεις εναντίον τους, ως προϋπόθεση για την καταβολή της επικείμενης δανειακής δόσης στην Ελλάδα [5].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Έχει γνώση των παραπάνω στοιχείων;
2) Πώς σκοπεύει να διασφαλίσει τη διαφάνεια και τη δημοκρατία στο πλαίσιο της ΕΚΤ και εν γένει της ΕΕ;

________________________________________
[2] Ibid., σελ. 5, 27, 49 επ.
[3] Ιbid., σελ. 55.
[4] Ιbid., σελ. 56 επ.