Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Επείγουσα γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την παράνομη NAVTEX της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 18/10/2018


Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος κατέθεσε επείγουσα γραπτή ερώτηση στην Ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ, για την παράνομη δέσμευση θαλάσσιων περιοχών εντός της κυπριακής ΑΟΖ και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με παράτυπες εκδόσεις Navtex από την Τουρκία.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Παράνομη δέσμευση θαλάσσιων περιοχών εντός της κυπριακής ΑΟΖ και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με αυθαίρετη έκδοση Navtex από την Τουρκία

Με παράνομη Navtex που εξέδωσε η Τουρκία στις 16.10.18 ανακοινώθηκε ότι το τουρκικό σεισμογραφικό ερευνητικό πλοίο «Mπαρμπαρός» μαζί με τα βοηθητικά σκάφη M/V TANUX-1 και R/V APOLLO MOON, ξεκινούν σεισμικές έρευνες από τις 17.10.18 ως την 01.02.2019 σε θαλάσσιες περιοχές έκτασης 44.000 τ.χλμ. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι περιοχές αυτές εμπίπτουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, όπως αυτή οριοθετείται από το Καστελόριζο, αλλά και σε περιοχές στα όρια της ΑΟΖ Κύπρου, Ελλάδας και Αιγύπτου και συγκεκριμένα εντός των τεμαχίων 4 και 5 της κυπριακής ΑΟΖ [1]. Σημειωτέον, ότι την ίδια περίοδο έχουν προγραμματιστεί γεωτρήσεις της ExxonMobil για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας στο τεμάχιο 10 της ΑΟΖ Κύπρου [2]. Παράλληλα, η Τουρκία εξέδωσε νέα παράνομη Navtex (1028/18), δεσμεύοντας από τις 19.10. έως τις 23.10.18 μεγάλη περιοχή μεταξύ Ικαρίας, Φούρνων και Πάτμου για τη ρυμούλκηση θαλάσσιας συσκευής, παρά το γεγονός ότι η ευθύνη έκδοσης στη συγκεκριμένη περιοχή ανήκει στις ελληνικές αρχές [3].

Ερωτάται η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ:
1) Πώς αξιολογεί τις ανωτέρω προκλήσεις;
2) Πώς σχεδιάζει να δράσει για την ανάσχεσή τους;
3) Πώς σκοπεύει να διασφαλίσει την ακώλυτη εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου εντός της κυπριακής ΑΟΖ και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας που απειλείται από τις ενέργειες της Τουρκίας; 
4) Πώς σχεδιάζει να ενεργήσει για την υπεράσπιση των ευρωπαϊκών συνόρων σε περιπτώσεις τέτοιων ή αντίστοιχων προκλήσεων;

________________________________________
[1] http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/596468/nea-eisboli-toy-barmparos;
http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/596090/pros-ti-nea-periochi-seismogafikon-to-mparmparos-chartis
[2] http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/596468/nea-eisboli-toy-barmparos 
[3] https://www.902.gr/eidisi/politiki/171425/toyrkiki-navtex-desmeyei-tin-periohi-notia-tis-ikarias  
 

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ



Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»


Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συμφωνήθηκε επισήμως το βράδυ των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 σε τηλεφωνική συνομιλία των προέδρων τους. Σε ότι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, τούτο συνιστούσε ωμή παραβίαση του καταστατικού του, σύμφωνα με το οποίο το «ανώτερο πολιτικό όργανο» είναι η Κεντρική Επιτροπή και εκείνη έχει «την ευθύνη της διεύθυνσης του κόμματος» (άρθρο 13, παρ.1), ενώ ο πρόεδρος «λειτουργεί στο πλαίσιο των αποφάσεών της» (άρθρο 14, παρ.4). Στην προκείμενη περίπτωση, θέμα κυβερνητικών συνεργασιών ουδέποτε είχε συζητηθεί στην Κεντρική Επιτροπή. Ο Αλέξης Τσίπρας επωφελήθηκε δηλαδή τότε από τη μέθη της εκλογικής νίκης για να πραγματοποιήσει το πρώτο και αποφασιστικό βήμα στην πορεία μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγοκεντρικό / προσωποπαγές μόρφωμα, καταργώντας de facto την καταστατική κατοχύρωση της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Δεν είχε προηγηθεί εξάλλου καμιά οργανωμένη συζήτηση μεταξύ των δύο κομμάτων για την εκπόνηση κοινού κυβερνητικού προγράμματος, σε αντίθεση προς ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες (π.χ. στη Γερμανία, συνήθως συνάπτεται γραπτό «συμβόλαιο» και επικυρώνεται με ψηφοφορία από τα αρμόδια συλλογικά όργανα ή και από το σύνολο των μελών, όπως συνέβη πρόσφατα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα για την έγκριση της συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες). Ο πολιτικός «γάμος» ΣΥΡΙΖΑ / ΑΝΕΛ ήταν μια τυχοδιωκτική επιλογή, στηριγμένη στη γνώση του γεγονότος ότι ο κ. Καμμένος θα ήταν διατεθειμένος να δώσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα προκειμένου να εξασφαλίσει την περιπόθητη για το ίδιο θέση του Υπουργού Άμυνας, σε συνδυασμό με έναν αριθμό άλλων κυβερνητικών θέσεων για βουλευτές του. Και τούτο παρά το ότι είναι φανερό πως τα δύο κόμματα έχουν διαφορετικούς πολιτικούς και ιδεολογικούς προσανατολισμούς σε μια σειρά κρίσιμων θεμάτων, όπως οι σχέσεις Αθήνας – Σκοπίων, το μεταναστευτικό, οι σχέσεις κράτους / εκκλησίας και άλλα.

Το πολιτικό κόστος του τυχοδιωκτισμού το έχει χρεωθεί έως σήμερα κυρίως ο μικρότερος κυβερνητικός εταίρος, αφού στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 οι ΑΝΕΛ έχασαν σχεδόν το ένα τρίτο των ψηφοφόρων τους (293.000 ψήφοι τον Ιανουάριο, 200.000 τον Σεπτέμβριο), ενώ έκτοτε το σύνολο των δημοσκοπήσεων προβλέπει ότι σε νέα εκλογική αναμέτρηση δεν θα υπερβούν το όριο του 3% για την είσοδό τους στη Βουλή. Αθέατο κόστος υπάρχει όμως και για τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού η επί τετραετία σύμπραξή του με μια δεξιά πολιτική δύναμη, όπως οι ΑΝΕΛ, μειώνει δραματικά την αξιοπιστία των ανοιγμάτων του προς το κέντρο ή την κεντροαριστερά. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι στις αρχές του 2015 το «Ποτάμι» δήλωνε έτοιμο να συζητήσει τις προϋποθέσεις κυβερνητικής συνεργασίας, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας προτίμησε να εναγκαλισθεί τον Πάνο Καμμένο. Κάτω από το φως της εμπειρίας αυτής, οι σημερινές προτροπές του για «προοδευτική σύγκλιση» μοιάζουν υποκριτικές, πολύ περισσότερο όταν συνοδεύονται από απροσχημάτιστη οικοδόμηση πελατειακών δικτύων με μοναδικό σκοπό την παραμονή του ίδιου σε θέση διεκδικητή της εξουσίας.  
 

Η βομβιστική επίθεση στο Α.Τ. Ομόνοιας αποδεικνύει ότι πρέπει να τερματισθεί άμεσα η ανοχή του κράτους απέναντι στο παρακράτος των Εξαρχείων


Η χθεσινοβραδινή μαζική βομβιστική επιδρομή κατά του Α.Τ. Ομόνοιας αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι το παρακράτος των Εξαρχείων αποθρασύνεται ολοένα και περισσότερο εξαιτίας της ανοχής την οποία επιδεικνύει το κράτος. Εάν συνεχισθεί η στρουθοκαμηλική αυτή αντιμετώπιση του ζητήματος από την πολιτεία είναι θέμα χρόνου να θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα, είτε θα πρόκειται για αστυνομικούς που θα αποτελούν το στόχο είτε για απλούς πολίτες περαστικούς. Χρειάζεται μία οργανωμένη και μεθοδευμένη σε βάθος χρόνου ενεργοποίηση των αστυνομικών αρχών για την ανυποχώρητη εφαρμογή των υφιστάμενων ποινικών νόμων απέναντι στους βομβιστές. Χρειάζεται επίσης να δοθεί τέρμα στα υποτίθεται προσωρινά μέτρα αποσυμφόρησης των φυλακών θεσπίστηκαν το 2015 και παίρνουν έκτοτε αλλεπάλληλες παρατάσεις ισχύος. Η νομιμότητα και το κράτος δικαίου πρέπει να ισχύσουν και να εφαρμοσθούν απέναντι σε όλους. Το κέντρο της Αθήνας εξάλλου είναι η βιτρίνα του ελληνικού τουρισμού και η αποκατάσταση της ευταξίας σ ’αυτό αποτελεί όχι μόνο ζήτημα αρχής, αλλά επίσης και αδήριτη αναγκαιότητα αν θέλουμε να βελτιωθούν οι προοπτικές οικονομικής ανάπτυξης προς όφελος όλων και κατεξοχήν των φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας μας. Το κράτος δεν μπορεί να συνεχίσει επ’ άπειρο να ανέχεται την οργανωμένη άσκηση βίας από μικρές μειοψηφίες μέσα στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

Ομιλία του Κώστα Χρυσόγονου στην επιτροπή νομικών υποθέσεων για το ευρωπαϊκό κοινωνικό ταμείο


Exchange of views on European Social Fund Plus (JURI)


Dear colleagues,

Europes’ success in the decades to come will be determined by its ability to remain competitive in the global economy and ensure high levels of employment, education and training, health, social cohesion, inclusion and active participation in society. Making Europe competitive, cohesive and resilient in the future means investing in its people and especially in their health, education and creativity. Despite some improvements, long-term and youth unemployment is still high in the EU. The proportion of people at risk of poverty and social exclusion remains high. In addition demographic trends, such as an ageing population or new migration flows, are affecting European society. 

Under these circumstances, the European Social Fund Plus provides the main EU financial instrument for improving workers' mobility and employment opportunities, as well as strengthening social cohesion, improving social fairness, increasing competitiveness across Europe and reducing unjust and avoidable health inequalities experienced within and between EU MS. With a provisional budget of €101.2 billion over a 7 years period, the ESF+ should merge the existing European Social Fund (ESF), the Youth Employment Initiative (YEI), the Fund for European Aid to the most Deprived (FEAD), the Employment and Social Innovation Programme (EaSI) and the EU Health Programme.

The proposal to merge several funds into one tool promises to amplify the impact of ‘investing in people and social cohesion’, with support for implementation of the Social Pillar and the European Semester. It is encouraging to see the ESF+ prioritising equal opportunities for all, tackling discrimination and addressing inequalities, including employment, education and health care.

Other main changes regarding the ESF+ proposal are: stronger alignment with the recommendations and country analysis provided under the European Semester and with the principles of the European Pillar of Social Rights; broader scope, with the inclusion of specific references to basic material assistance and migrants, and social integration measures; stronger social inclusion dimension, by integrating in the ESF+ the Fund for European Aid to the most Deprived (FEAD); simplification of Member States' obligations on monitoring and reporting and a reduced number of indicators. This should facilitate the combination of provisions of food/material assistance with support for social inclusion and active measures. It will also contribute to more flexibility on thematic concentration requirements to adjust these to Member States' needs.

In this context the Commissions’ proposal for a regulation on the European Social Fund Plus (ESF+) is welcomed. Despite these positive trends more needs to be done in particular for promoting in particular social inclusion, combating poverty and any discrimination, as well as promoting sustainable and quality employment. The policy prioritisation of actions should be more clear, in particular in relation to the European Pillar of Social Rights, Above all the relevant budget for such initiatives shall be decisively increased, if EU wants to effectively support social cohesion, diminish poverty and improve employment and educational conditions. More resources must be allocated to Member States which currently are the more vulnerable links in the chain of the EU countries (such as Greece, Italy, Portugal, Bulgaria, Romania etc). This is a precondition to build a more cohesive Social Europe and on this basis I will draft the relevant opinion taking into account as far as possible, your recommendations.

Thank you for your attention

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ παρουσιάζει με εντεινόμενους ρυθμούς σημεία διάλυσης


Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ παρουσιάζει με εντεινόμενους ρυθμούς σημεία διάλυσης. Η πλήρης διαφωνία των δύο κυβερνητικών εταίρων στο ζήτημα των Σκοπίων και η προσπάθεια του Υπουργού Άμυνας να υποκαταστήσει τον Υπουργό Εξωτερικών και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, κάνοντας ο ίδιος απευθείας διαπραγματεύσεις για ζητήματα έξω από τις αρμοδιότητές του, αποτελούν το αποκορύφωμα στο θέατρο του παραλόγου το οποίο παρακολουθούμε εδώ και χρόνια. Είναι φανερό πως τα δύο κόμματα έχουν διαφορετικούς πολιτικούς και ιδεολογικούς προσανατολισμούς σε μια σειρά κρίσιμων θεμάτων, όπως είναι το μεταναστευτικό, οι σχέσεις κράτους/εκκλησίας και άλλα. Η κυβερνητική σύμπραξη άλλωστε είχε αποφασισθεί αυθαίρετα από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο βράδυ των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015, χωρίς να ερωτηθεί κανένα συλλογικό όργανο του κόμματος και χωρίς να έχει γίνει επισήμως καμία συζήτηση μεταξύ των δύο κομμάτων για την εκπόνηση ενός κοινού κυβερνητικού προγράμματος. Επρόκειτο για μια τυχοδιωκτική επιλογή, στηριγμένη προφανώς στη γνώση του γεγονότος ότι ο κ. Καμμένος θα ήταν διατεθειμένος να δώσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα προκειμένου να εξασφαλίσει την περιπόθητη για τον ίδιο θέση του Υπουργού Άμυνας, σε συνδυασμό με έναν αριθμό άλλων κυβερνητικών θέσεων για βουλευτές του. Πλησιάζει ο χρόνος κατά τον οποίο ο κ. Τσίπρας θα κληθεί να πληρώσει τις συνέπειες του τυχοδιωκτισμού του, βλέποντας την κυβέρνησή του να καταρρέει.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων στο μεταναστευτικό


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 08/10/2018


Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος κατέθεσε γραπτή ερώτηση στην Κομισιόν για την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων στο μεταναστευτικό.


Ακολουθεί το κείμενο της γραπτής ερώτησης: 

Ζητήματα αξιοποίησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών στην Ελλάδα 

Η Ελλάδα αποτελεί τον μεγαλύτερο αποδέκτη χρηματοδοτήσεων από τα ταμεία της ΕΕ για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Υπολογίζεται ότι η χώρα έλαβε από το 2015 και μετά 1,6 δισ. ευρώ για την υποδοχή και φιλοξενία 60.000 μεταναστών και προσφύγων. 37,5 εκατ. ευρώ δόθηκαν για να στηριχθούν προσωρινές υπηρεσίες που προσφέρονται στους μετανάστες (περίθαλψη, διερμηνεία, σίτιση, υποδομές). Είναι χαρακτηριστικό ότι για κάθε πρόσφυγα χορηγήθηκαν στην Ελλάδα πάνω από 13.100 ευρώ [1]. Παρά ταύτα, η ελληνική Κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να απορροφήσει εγκεκριμένα ευρωπαϊκά κονδύλια ύψους τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ, για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, ενώ δεν έχει ολοκληρωθεί ο σχετικός στρατηγικός σχεδιασμός [2]. Συγχρόνως, καταγγέλλονται φαινόμενα κακοδιαχείρισης κονδυλίων τόσο από τον κρατικό μηχανισμό, όσο και από ΜΚΟ που διαχειρίζονται κοινοτικούς πόρους. Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν την παρέμβαση της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, που έδωσε παραγγελία διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης [3]. Ακόμη, ο διευθυντής της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης Προσφύγων και Μεταναστών σε συνέντευξή του έκανε λόγο για κακοδιαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων σε σχέση με τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά, ωστόσο η αντίδραση του αρμόδιου Υπουργού ήταν να τον παύσει [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1. Πώς αξιολογεί αυτά τα στοιχεία;
2. Σχεδιάζει να ελέγξει την αξιοποίηση των ανωτέρω κονδυλίων και με ποιο τρόπο;

________________________________________
[2] Ibid

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Στρουθοκαμηλισμός οι αιτιάσεις περί κερδοσκοπίας


Άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στο Liberal.gr


Η νευρικότητα που παρατηρείται στις αγορές τις τελευταίες ημέρες σε σχέση με τις ελληνικές τράπεζες και τα κρατικά ομόλογα αποτελεί μια ακόμη απόδειξη για το πόσο επίπλαστο είναι το κυβερνητικό αφήγημα περί εξόδου από τα μνημόνια και επιστροφής στην κανονικότητα.

Όσο για τις αιτιάσεις των αρμόδιων υπουργών περί κερδοσκοπίας και/ ή πολιτικών παιχνιδιών, αυτές αποτελούν στρουθοκαμηλισμό σε σχέση με το γεγονός ότι το βουνό των «κόκκινων» δανείων υπονομεύει το τραπεζικό σύστημα και, μέσω αυτού, κάθε σοβαρή αναπτυξιακή προοπτική. Η ελληνική οικονομία δυστυχώς παραμένει σε μια κατάσταση de facto στασιμοχρεοκοπίας και δεν πρόκειται να εξέλθει από αυτή χωρίς δραστικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας.

Το «μαξιλάρι» υπερδανεισμού το οποίο εξασφαλίσαμε από τον ΕΜΣ καλύπτει τις δανειακές ανάγκες του ελληνικού δημοσίου το πολύ έως την άνοιξη του 2020, ή και λιγότερο αν ένα μέρος του χρησιμοποιηθεί νωρίτερα για την αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος των «κόκκινων» δανείων των τραπεζών.

Από εκεί και πέρα το κράτος θα πρέπει να δανείζεται με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς από τις αγορές και τούτο θα γίνεται ούτως ή άλλως με επιτόκιο πολύ υψηλότερο από αυτό που μας χρεώνει τώρα ο ΕΜΣ. Η συνακόλουθη αύξηση του κόστους εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους θα κινδυνεύσει να λειτουργήσει ως αυτοεπαληθευόμενη προφητεία επιστροφής στο «2010», ίσως κάποια στιγμή στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2020.

Διέξοδος για την Ελλάδα μπορεί να βρεθεί μόνο με ένα νέο ξεκίνημα. Χρειαζόμαστε αποδόμηση του πελατειακού συστήματος και εμπέδωση του σεβασμού στη νομιμότητα και την αξιοκρατία. Χρειαζόμαστε περιστολή του παθολογικού αθηνοκεντρισμού του κράτους και μεταφορά υπηρεσιών, πόρων και αρμοδιοτήτων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Χρειαζόμαστε ανάσχεση της μετανάστευσης στο εξωτερικό, μέσω της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, οι οποίες δεν μπορούν παρά να προέλθουν από ιδιωτικές επενδύσεις (αφού το καταχρεωμένο ελληνικό κράτος είναι προφανώς ανέφικτο να βρει τους πόρους για ένα πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων στην απαιτούμενη τάξη μεγέθους). Χρειαζόμαστε επίσης περισσότερη κρατική υποστήριξη για την οικογένεια, μέσω δίκαιης κλιμάκωσης των φορολογικών και ασφαλιστικών επιβαρύνσεων σε αντίστροφη αναλογία προς τον αριθμό των παιδιών.

Χρειαζόμαστε επομένως μια άλλη πολιτική, προφανώς από μια άλλη κυβέρνηση, η οποία να διαθέτει ισχυρότερη πολιτική νομιμοποίηση και ισχυρότερο αναπτυξιακό προσανατολισμό από τη σημερινή. Πέρα από αυτό όμως, χρειαζόμαστε και μια αλλαγή στις νοοτροπίες που έχουν διαποτίσει από δεκαετίες την ελληνική κοινωνία. Η διαρκής και εντυπωσιακή, σε βάθος χρόνου, άνοδος του βιοτικού επιπέδου από το 1949 έως το 2009 μας οδήγησε στην ψευδαίσθηση ότι έχουμε κεκτημένο δικαίωμα να καταναλώνουμε ολοένα περισσότερα, ενώ η πραγματική παραγωγή μας είχε αρχίσει από καιρό να φθίνει.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι ανέφικτο όχι μόνο να αυξήσουμε την κατανάλωση, αλλά ακόμη και να τη διατηρήσουμε στα σημερινά επίπεδα, αν δεν παράγουμε περισσότερα διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες. Συνελόντι ειπείν, χρειαζόμαστε λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά.